HISTORIA:

"Przyjemność” i GusGus.

Pewnego razu (1995), na północy, żyło sobie dwóch młodych chłopaków, którzy chcieli nakręcić krótki film dokumentalny na temat środowiska artystycznego w rodzinnym miasteczku Reykjaviku. Film miał się nazywać „Pleasure”. W tamtym czasie Sigurður Kjartansson (były model) i Stefán Árni Þorgeirsson (pilot), bo o nich mowa, mając dobre kontakty w Reykjaviku, nie mieli problemów ze zgromadzeniem „śmietanki” Islandzkiej sceny artystycznej.
Po kilku miesiącach mieli wystarczający fundusz do stworzenia „Przyjemności”, i co równie ważne udało im się zebrać tak dobrych artystów jak Daniel Ágúst Haraldsson, Magnús Jónsson, Emilíana Torrini, Hafdís Huld Hákonardóttir, Heiðrún Anna, Ragnheiður Axel (który stworzył tak niewiarygodny kawałek techno jak „Message from Disney” z Verain na pierwszym albumie zatytułowanym w połowie jako GusGus z 1995), Baldur Stefánsson (geniusz finansowy), fotograf Stephan Stephensen aka President Bongo, oraz kilku innych lokalnych aktorów, takich jak Birna Hafstein i Kjartan Guðjónsson. Pozwoliło im to zacząć zdjęcia na koniec maja 1995. Oczywiście, pieniądze skończyły się wraz z końcem miesiąca. Artyści, chcąc uniknąć rozpadu grupy, postanowili zacząć tworzyć muzykę. Aktorzy byli kompozytorami piosenek, pisarze byli aktorami, więc Daníel Ágúst i Magnús Jónsson, ciesząc się światowym sukcesem ich zespołów Nýdönsk i Silfurtónar byli jednocześnie gwiazdami popu i sceny. Ale brakowało jeszcze czegoś wyjątkowego. Sigurður wówczas nawiązał kontakt z guru techno Birgirem Þórarinssonem aka Biggi Veira i jego dj’em Magnusem Guðmundssonem aka Herr Legowitz z grupy T-world.

T-world odznaczył się na lokalnej scenie techno w Reykjaviku takimi kawałkami jak Anthem czy Purple. Oba te utwory znalazły się później na albumach Gusgus, Purple na Polydistortion i Anthem na Gusgus vs T-world. Wraz z nadejściem lata prace nad albumem posuwały się do przodu w różnych miejscach. Prawdopodobnie najsłynniejszym z nich jest „Blue room”, usytuowany w pobliżu kultowego „Klink&Bank”, ale ostatnie takty zostały zarejestrowane w ciągu 10 nocy w Studio Sýrland. Spontaniczne nagrywania zaczęły się przekształcać w pełny album. Pierwsze wydawnictwo sygnowane w połowie jako „GusGus” został wydany późną jesienią 1995. Wydawnictwo wyszło w liczbie 1000 kopii, opakowane w ręcznie robione papierowe koperty w w 3 kolorach: białym, turkusowym i pomarańczowym.

Po tym wydarzeniu Emílíana Torrini zaczęła działać solo, Ragnheiður Axel wyjechał do Nowego Jorku na studia, a Heiðrún Anna zaczął naukę na akademii Paul’a McCartney’a w Liverpoolu, będąc jednocześnie wokalistą w ekipie techno – Coburn.

Polydistortion.

Mając nazwę zaczerpniętą z klasycznego niemieckiego filmu Wernera Fassbindera, “Fear eats the Soul” i garstkę szalonych indywidualności w swoich szeregach zespół wypuścił pierwszy album Polydistorstion w 1996. Oczywiście, wydawnictwo od razu okazało się sukcesem, z takimi megahitami jak “Believe” (ze słynnym samplem z Jungle Jazz autorstwa Kool G and the Gang), „Polyesterday”, czy „Barry”. Polydistortion było czymś wyjątkowym, muzyka była niezwykła, oprawa stworzona przez V23 wgniatała w ziemię, a remixy (autorstwa Carl Craig, 16B, czy Marka Bella) na zawsze weszły do kanonu muzyki elektronicznej. Występy na żywo, bogate w wizualizacje mixowane live, szybko zyskały całą rzeszę fanów. Klipy były tworzone z wielkim rozmachem. "Polymovie", teledysk do Polyesterday, został nakręcony na taśmie super8 mm i finalnie przerobiony na kinowy format S16. Dźwięk został nagrany w standardzie dolby stereo, wiec „Polyesterday” został przearanżowany na film. Nakręcono jeszcze klipy do „Believe” i „Barry”, gdzie w przypadku tego drugiego stworzono dwa różne zakończenia. Jedno, do oglądania za dnia, i drugie, prowokujące, mrożące krew w żyłach, zalecane do oglądania po zmroku.